Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

The conceptual holiday project

25 Ιουλίου 2016 

Διακοπές ημέρα 1η.
Οι διακοπές ξεκίνησαν με την υπέρβαση ενός πολυετούς άγχους: έβαλα το αυτοκίνητο στο φέρρυ και δεν αγχώθηκα καθόλου. Πάει κι αυτό από τη λίστα.
[Μόνο η μοτοσυκλέτα μου διαφεύγει διαρκώς.]
Στο πλοίο αναπόφευκτη η ανθρωποπαρατήρηση. Παιδάκια που ουρλιάζουν, σκαρφαλώνουν όπου βρουν, τρώνε διαρκώς. Απέναντί μου ένα παχύσαρκο μωρό που το μπουκωνει ο μπαμπάς του. Δύο αξιολάτρευτες μικρούλες, μάλλον επταετείς, μου κάνουν άθελά τους σεμινάριο σελφι με ντακφεις. Το χρειαζόμουν.
Στο ξενοδοχείο δεσπόζει μια αφύσικη εικόνα: στο lobby η τεραστίων διαστάσεων φωτογραφία ενός ζευγαριού, τραβηγμένη σε κάποιο αποκριάτικο γλέντι σε κέντρο. Το σενάριο γράφεται μόνο του. Ο ιδιοκτήτης πρέπει να έχει πεθάνει, μια φωτογραφία του ακόμη στον πάγκο της ρεσεψιόν. Μόνο η κυρία της φωτογραφίας μας υποδέχεται.


26 Ιουλίου 2016 

Διακοπές ημέρα 2η.
Ο τόπος είναι γεμάτος γέροντες, Βαλκάνιους και Ρώσους. Αισθάνομαι περίφημα με αυτή τη σύνθεση. Δεν με πειράζει τίποτα. Ή μάλλον με πειράζουν λίγα.
Σε λίγες μέρες μπορεί να περάσει το στομάχι μου και μπορεί να κοιμηθώ σαν άνθρωπος. Αισιοδοξω. Ή απλώς με βάρεσε ο ήλιος.
Το μέρος διαπνέεται από μια υπέροχη ντεκαντανς. Υπέροχη αρχιτεκτονική λουτρόπολης, όπως τα Καμμένα Βούρλα και τα Μέθανα. Έρημα σπίτια, εγκαταλειμμένοι κήποι, θερινή ραστώνη.
Για κάποιο ανεξήγητο λόγο ο Π όταν βλέπει εκκλησία τρέχει να ανάψει κερί. Μάλλον η ευκαιρία να παίξει με τη φωτιά, τώρα που το σκέφτομαι. Στην πηγή έξω από την εκκλησία χαζεύω αυτές τις γλάστρες με παχύφυτα και κολλημένα κοχύλια. Κανονικά θα έπρεπε να μου φαίνονται κιτς, αλλά μου φαίνονται πολύ όμορφες.

******
*Καθώς ετοιμάζομαι για την απογευματινή βόλτα στη λουτρόπολη παρατηρώ ένα τεράστιο Χ στην πλάτη, από τα κορδόνια του μαγιώ που διασταυρώνονται χιαστί πίσω. Μια αληθινή κοκετα δεν θα το πάθαινε ποτέ αυτό, αλλά δεν με χαλάει: αισθάνομαι Χ-woman, υπερηρωίδα. Μακάρι να ήταν τέτοιες όλες μου οι ατέλειες.
**Καθώς περπατάμε στα δρομάκια συνειδητοποιώ μια καινούργια απόλαυση: περνάνε δίπλα μας τα μεγάλα αγόρια και κορίτσια κι ο αέρας μοσχοβολάει παλιά αρώματα και αφτερ σειβ. Η ώρα της βόλτας είναι η ώρα του Shalimar και του Old Spice. Ο ήλιος δύει όπως πρέπει.
***Στέκομαι στο πεζοδρόμιο και παιδεύομαι να διαβάσω την σκουριασμένη επιγραφή στον θερινό κινηματογράφο που ρημάζει. Σινέ Απόλλων. Έχει μια επική είσοδο με ιστούς για σημαίες, είναι ακριβώς πάνω στην παραλία. Κάποιες βραδιές θα άκουγες το κύμα να σκάει ακριβώς δίπλα. Σαν το Σινεμά ο Παράδεισος. [τι απέγιναν τα φιλιά που δόθηκαν εδώ μέσα; τι απογίνονται τα φιλιά;]


27 Ιουλίου 2016

*Μέχρι να κλείσω τα μάτια μου θα συνεχίσω να προσπαθώ να βγω από τη θάλασσα σαν την υπέρτατη Ursula Andress.
Και θα συνεχίσω να αποτυγχάνω.
**Ever tried. Ever failed. No matter. Try Again. Fail again. Fail better.
Samuel Beckett

Διακοπές ημέρα 3η
Έχει μια ωραία μουσικότητα η Ρουμανική γλώσσα. Μαθαίνω να την εκτιμώ, γιατί δεν την ακούω συχνά. Χαζεύω τις ωραίες παρέες τους: όμορφα κορίτσια με κανονικά λαχταριστά σώματα κι αγόρια με μεγάλα φανταχτερά τατουάζ που τους πάνε με έναν τρόπο. Γύρω τους γυρνοβολάνε μικρά παιδιά, μικρότερα από αυτούς, κι αυτούς παιδιά τους βλέπω.
Το απόγευμα είχα την φαεινή ιδέα να τρέξω στη θάλασσα και να μπω με βουτιά. Κολύμπησα μετά μανιωδώς για να απομακρυνθώ από τη ζώνη των κολυμβητών κοντά στην παραλία κι εκεί κοντά στις σημαδούρες κατάλαβα την καρδιά μου να χτυπάει τόσο γρήγορα που φοβήθηκα, αγχώθηκα πάλι. Βγήκα σαν τη βρεγμένη γάτα κυριολεκτικά κι ήταν αστείο γιατί δεν παραπάτησα βγήκα σαν την Ούρσουλα (τρομάρα μου..). Έκατσα στην ξαπλώστρα κι υπολόγιζα ποιός από τους Ρουμάνους θα μου έδινε φιλί της ζωής, αν ήταν κανείς γιατρός. Τόσοι Έλληνες σπούδασαν γιατροί στη Ρουμανία - μέχρι κι ο συμμαθητής μου ο Κώστας, ο χαβαλές της τάξης, σπούδασε εκεί γυναικολόγος. Δεν μπορεί θα έχουν δυνατή Ιατρική σχολή. Ηρέμησα μόνη μου ευτυχώς.
Μετά στο δωμάτιο έπρεπε να ελέγξω ένα κείμενο που μου ήρθε με μέιλ. Τρεις διαφορετικοί συνεργάτες που αρνούνται να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, μου έστειλαν παρατηρήσεις σε ένα κείμενο. Όταν τους είπα πριν φύγω να μη με ενοχλήσουν στις διακοπές, παρεξηγήθηκαν. Προτιμούν να επικοινωνούν μέσα από μένα, είμαι ένα ανθρώπινο hub.



28 Ιουλίου 2016

Διακοπές ημέρα 4η.
Λόγια που άκουσα τυχαία σήμερα.
*Εεεελα συμπεθέρα μου, να μας ζήσει το παιδί μας (κυρία, την άκουσα από το μπαλκόνι το πρωΐ)
**Δεν μπορείς να βασίζεσαι σε κανέναν αν σου συμβεί κάτι δύσκολο στη ζωή (δυο αγόρια έφηβοι, ο ένας με μεγάλες πικρίες προφανώς).
***Με πήρε η Θεοδώρα, μας είδε στην Αίγλη, τι να της πω; (δύο άλλοι έφηβοι).
****Εσείς πια αργείτε να κάνετε παιδιά (σε μένα, ευγενική κυρία που έφευγε και κάτσαμε στη θέση της κάτω από την ομπρέλα.


Φεύγει το απόγευμα κι έρχεται το βράδυ.
*αυτή η μέτρια ώρα.



29 Ιουλίου 2016

Διακοπές ημέρα 5η
*Το πρωΐ ξυπνήσαμε υπέροχα από την καψούρα περαστικού οδηγού με Μαζωνάκη τέρμα.
Όταν θα νιώσω την ανάσα σου να καίει σαν το μαχαίρι θα κόψει τη ντροπή 
Στην αγκαλιά σου να με σφίγγεις και να νιώθω πως πετάει η ψυχή μου σαν πουλί
Κάθε χτύπος στη καρδιά μου είναι κ ένα σου σημάδι
Κάθε χτύπος στη καρδιά μου είναι κ ένα σου χάδι.
**
Διάβασα mail, κρατήθηκα να μην γράψω τίποτα βαρύ, έκανα επαγγελματικά τηλεφωνήματα, κρατήθηκα να μην πω τίποτα βαρύ, και κανόνισα ένα ραντεβού δυο μέρες μετά την επιστροφή μου από τις διακοπές.
Διαρκώς διαπιστώνω ότι οι άλλοι άνθρωποι, συνεργάτες και μη, δεν με θέλουν όπως είμαι, με θέλουν όπως θα ήθελαν να είμαι. Θέλουν να κάνω αυτό που θέλουν κι εκνευρίζονται που δεν συμμορφώνομαι. Μα τι κακό να θέλουν όλοι να με αλλάξουν; Και τι κρίμα να μην αρέσω σε κανέναν ακριβώς όπως είμαι.
Όπως έγραψα στον φίλο μου τον Κ. που αιμορραγεί, είναι κρίμα που οι άνθρωποι μας θέλουν όσο κι όπως.
***Στους Ωρεούς σε μια στάση λεωφορείου κάποιος είχε γράψει με μαρκαδόρο (δεν μπόρεσα να το φωτογραφίσω, αλλά το αποστήθισα): "εγώ δεν κάνω πίσω, παρά μόνο για να πάρω φόρα να χτυπήσω κόρνερ, άουτ ή πεναλτι".
Τα νιάτα είναι ορμητικά, αναμφίβολα.
(Θα κάνεις πίσω πουλάκι μου. Σε περιμένει μια ζωή συμβιβασμών και υποχωρήσεων. Θα κάτσεις κάτω από το τέρμα και θα μετράς γκολ. Άντε στην καλύτερη να παίξεις άμυνα).



*
Απόψε σκέφτομαι αναπόφευκτα την Ελένη που χαμογελούσε με τα μάτια. Θυμάμαι σκόρπιες κουβέντες, σε ανύποπτες στιγμές. Όταν της έλεγα, στα πρώτα χρόνια του Π, τα τρελά ξενύχτια που τράβαγα, με παρηγορούσε με το να μου διηγείται τις αταξίες των διδύμων.
Καλύτερα που λείπω τώρα που έφυγε. Θα μείνω με την εντύπωση ότι κάπου λείπει και θα γυρίσει. Ότι θα την ξαναδώ.
**
Ο Π δίπλα μου χαζεύει τηλεόραση αφηρημένος. Κάποιο παιδικό που αναφέρεται στους Ολυμπιακούς αγώνες που ξεκίνησαν από την αρχαία Ολυμπία. Ακούω στην ησυχία τη φωνή του:
"Κι εμείς στο σχολείο έχουμε ένα παιδάκι που το λένε Ολυμπία. Άρα θα είναι Ολυμπιακός αυτό το παιδί".
Γελάω. Δεν γίνεται να μη γελάσεις.
Όταν γελάς, δεν σημαίνει ότι δεν πονάς έτσι κι αλλιώς. Γνωστά πράγματα.
***
Πριν λίγες μέρες με ρώτησε ο Π που πήγε η μαμά μου που πέθανε. Δεν ήξερα τι να πω, ξεκίνησα να λέω δεν ξέρω, ευτυχώς μόνος του μου είπε, ίσως είναι σε έναν άλλο πλανήτη.
Φυσικά. Ίσως είναι σε έναν άλλο πλανήτη.


30 Ιουλίου 2016

Διακοπές ημέρα 6η
*Απόψε είδα στον ύπνο μου ότι ζούσα στο παλιό μου σπίτι στον Πειραιά. Είχα κλειστεί απέξω, είχα ξεχάσει τα κλειδιά μου, ήταν νύχτα και υποχρεώθηκα να χτυπήσω κουδούνια για να μου ανοίξει κανένας γείτονας. Κατέβηκε και μου άνοιξε ο Γουίνστον Τσώρτσιλ κάπως ενοχλημένος, πολύ αριστοκρατικός, αλλά μόλις μου άνοιξε ήρθα σε πολύ δύσκολη θέση. Δεν ήξερα πώς να τον προσφωνήσω για να τον ευχαριστήσω: στρατηγέ, στρατάρχη, κύριε Πρόεδρε; Ξύπνησα με αυτό το άγχος.
**Τι Γιάλτα, τι Γιάλτρα. Μπορεί αυτό να προοιώνιζε ο Τσώρτσιλ. Σήμερα πήγαμε στα Γιάλτρα και στο αποκλεισμένο για τους κοινούς θνητούς Γρεγολίμανο, ένεκα του Club Med. Γυρνώντας σταθήκαμε σε ένα υπέροχο beach bar που προφανώς λειτουργεί και ως προξενείο της Δημοκρατίας της Κούβας στη Βόρεια Εύβοια. Πολλή γεωγραφία για μια μέρα.
***Στο δωμάτιο ο Π ανακάλυψε τη χαρά του Telemarketing σε ένα κανάλι υποτίθεται για παιδιά, ονόματι Smile. Παρακολουθεί αχόρταγα τη διαφήμιση του Paint Zoom, μιας συσκευής που βάφει απλούστατα με ψεκασμό οποιαδήποτε επιφάνεια. Ξένη διαφήμιση, παλιά, μεταγλωττισμένη, παίζει συνέχεια. Έχει μια υπνωτιστική ιδιότητα καθώς παρακολουθείς τις επιφάνειες να βάφονται τέλεια ξανά και ξανά. Προσωπικά την απολαμβάνω για τον πρόσθετο λόγο ότι μια από τις φωνές που ακούγονται μοιάζει εκπληκτικά με της Κατερίνας Σνάιντερ, έχει το τρέμουλο και την ηρεμία της. Απόλαυση.


Τέλος της μέρας.
*τέλος εποχής έτσι κι αλλιώς.


31 Ιουλίου 2016

Και την έβδομη μέρα έπρεπε να διαβω μόνη μου τη θάλασσα, να ανέβω το Βουνό της Αρχής και του Τέλους, στις ρίζες μου πάλι, κατευόδιο πάλι.
*
Gilgamesh traveled on to where he next
found the ferryman of Utnapishtim. This man,
Urshanabi, said to Gilgamesh:
"Your face seems tense; your eyes do not glance well
and Hell itself is part of how you look.
Grief hangs from your shoulders.
You look like one who's been without a home, without a bed
or roof for a long time, wandering the wilds on some random search."


Ποιος ξέρει τώρα γιατί έπρεπε να ακουστεί ένα ταγκό μέσα στο φέρρυ μπωτ Αρκίτσα-Αιδηψός, ενώ προσπαθώ απεγνωσμένα όλη μέρα να μην μπω στο σαλόνι του παλιού σπιτιού τους στο Χαϊδάρι, να μην τους δω να χορεύουν αγκαλιασμένοι.


1 Αυγούστου 2016

ΠΟΣΕΙΔΙΠΠΟΣ/ ΤΙΜΟΣΘΕΝΟΥΣ
Το πάνω τμήμα της ταφικής στήλης του Ποσείδιππου εντοιχίστηκε κάποτε σε ένα σπίτι των Ωρεών, στην οικία Γ. Παπαδόπουλου. Φταίει το ωραίο ανθέμιο που την επιστεγάζει, αυτό θα τράβηξε την προσοχή, κι ο μερακλής ο μάστορας την τοποθέτησε στο κομβικό σημείο ανάμεσα στους ορόφους κι ανάμεσα σε δυο μεγάλα ανοίγματα των παραθύρων.
Ο σύγχρονος ιδιοκτήτης την ανέδειξε φωτίζοντας την από κάτω με ένα μικρό προβολέα.
Κι έτσι το όνομα του άγνωστου Ποσείδιππου βρέθηκε να τραβάει την προσοχή. Βρέθηκε να ατενίζει τη θάλασσα, όπως θα έκανε κι εκείνος ο καημένος ο Ποσείδιππος ο αρχαίος, για τον οποίο δεν ξέρουμε άλλο τι.
*Την επιγραφή βρήκα δημοσιευμένη στο BCH μαζί με άλλες επιγραφές της Εύβοιας, αλλά η δημοσίευση τίποτα δεν προσθέτει σε αυτό που ήδη βλέπει ο επισκέπτης.

2 Αυγούστου 2016 

Διακοπές ημέρα 9η.
Στοιχειώδης επιγραφική.
*
Το μόνο αρχαιολογικό αξιοθέατο της Αιδηψού είναι η λεγόμενη Σπηλιά του Σύλλα, ένα σπηλαιώδες μεν, υπέργειο δε νυμφαίο ρωμαϊκής εποχής, που αποδίδεται (λανθασμένα, είναι μεταγενέστερο) στο Σύλλα, ο οποίος υπήρξε ενθουσιώδης επισκέπτης των λουτρών της Αιδηψού για να θεραπεύσει την ποδάγρα του.
Στην κεντρική θόλο διακρίνονται αμυδρά επιγραφές με μολύβι από παλαιότερους επισκέπτες. Η παλιότερη που εντόπισα χρονολογείται το 1938: "Μιχαήλ Ι. Βαλλεντης, Ελ. Βαλ., Ιων. Μαλλαξος".
Εκδρομείς μιας άλλης εποχής, θα έφτασαν εδώ με καραβάκι από τη Χαλκίδα, ασφαλτόδρομος στοιχειώδης προς τα νότια της Εύβοιας έγινε μόλις το 1958. 
Δύο άντρες και μία γυναίκα. Ο σπουδαίος της παρέας είναι ο Μιχαήλ, η λιγότερο σημαντική είναι η σύζυγός του, συντομογραφικά αποδιδόμενο το μικρό και το επώνυμό της. Στα γενεαλογικά της Άνδρου βρίσκω το 19ο αιώνα έναν Νικολαο Μαλλαξο πλοίαρχο, ποιος ξέρει αν σχετίζονται.
**
Ακριβώς πάνω από τη Σπηλιά του Σύλλα υπάρχει ο μικρός ναός του Αγίου Φανουρίου. Στην αυλή του στέκει ένα σκουριασμένο μανουάλι και στο πλάι γράφει "Love" και "Άγιος Φανουριος!". Δεν είναι γραμμένα συγχρόνως από το ίδιο χέρι, αλλά λειτουργούν πλέον μαζί. Η κάθετη γρατζουνιά λειτουργεί σαν "Ι".
I love Άγιος Φανούριος, κατά κάποιο τρόπο. Και με θαυμαστικό.
***
Λίγο παρακάτω, στην οδό Φιλελλήνων, το ξενοδοχείο Βενεζουέλα. Ένα βράδυ κάθονταν απέξω δύο κυρίες, αξιοσημείωτες εμφανισιακά, όχι σαν τις συνηθισμένες κυρίες της Αιδηψού. Η μια με πολύ μακριά γκρίζα μαλλιά και στρογγυλά γυαλιά -έτσι θα γερνούσε κάπως η Τζόπλιν-, η άλλη ξερακιανή μαυρισμένη, άσπρα μαλλιά, αεικίνητη.
Τις ρώτησα, γιατί Βενεζουέλα στην Αιδηψό και μου είπαν με φυσικότητα ότι εκεί έχει πάει ο αδελφός τους, ότι έχει εργοστάσια εκεί και στον Παναμά. Είχαν πάει και οι ίδιες κάποτε, ο αδελφός έχει παραέξω εδώ μια βίλλα, κλπ. κλπ.
+++++++++++++++
Ευτυχισμένο το 1958.

3 Αυγούστου 2016

*Νύχτωσε αγάπη μου στη λουτρόπολη. Είναι χτες.
**Ο φαρμακοποιός είναι σαφής με τα μεγάλα γράμματά του: "Ύπνος. 2 μαζί το βράδυ."
***
Γλυκά θα κοιμηθούμε σαν παιδάκια
γλυκά. Kι απάνωθέ μας θε να φεύγουν,
στον ουρανό, τ’ αστέρια και τα εγκόσμια.
Θα μας χαϊδεύει ως όνειρο το κύμα.
Kαι γαλανό σαν κύμα τ’ όνειρό μας
θα μας τραβάει σε χώρες που δεν είναι.
Aγάπες θα ’ναι στα μαλλιά μας οι αύρες,
η ανάσα των φυκιών θα μας μυρώνει,
και κάτου απ’ τα μεγάλα βλέφαρά μας,
χωρίς ναν το γρικούμε, θα γελάμε.
(Από τον Ύπνο, του Κ. Καρυωτάκη)

Ο τελευταίος σταθμός

Διακοπές ημέρα 10η
Το μυστήριο της οικογένειας του ξενοδοχείου το ξεδιάλυνα σιγά-σιγά μόνη μου, χωρίς να ρωτήσω αδιάκριτα τίποτα. Δεν ήταν δύσκολο άλλωστε.
Εκτός από την ιδιοκτήτρια, που φοράει μαύρα και άρα όντως πενθεί, βλέπαμε συχνά τον έφηβο γιο και τη μητέρα της. Λείπει όντως ο πατέρας των φωτογραφιών κι η έλλειψή του είναι αισθητή, μάλλον πρόσφατη, ιδίως στη σύζυγο που προσπαθεί και καταφέρνει να λειτουργεί την επιχείρηση. Έχει όμως όλες τις έγνοιες, φαίνεται στο βλέμμα της, είναι πολύ πιο αδύνατη από την εμβληματική φωτογραφία του ζεύγους. Φαίνεται ότι ώρες-ώρες προσπαθεί να ελέγξει τον πανικό της (it takes one to know one). Ελπίζω να καταφέρει πάλι να γελάσει, γιατί δεν γελάει.
Ο γιος στην εφηβεία, ήσυχο αγόρι, ξεκλεβει χρόνο στη reception για facebook και ηλεκτρονικά παιχνίδια στο κινητό. Φυσιολογικά πράγματα δηλαδή. Ευτυχώς δεν του ζητήθηκε να αναλάβει μεγαλύτερες ευθύνες από αυτές που του αναλογούν. Η θλίψη στο δικό του βλέμμα είναι περαστική ευτυχώς.
Εξαιρετικά κομβικό πρόσωπο είναι η γιαγιά. Ο Π κατάλαβε ενστικτωδώς προφανώς τη σημασία της. Ανέπτυξαν μια μικρή σχέση στα λίγα λεπτά που μπαινοβγαίνουμε δυο φορές τη μέρα. Του κάνει εκείνη αστεία (θα πάμε για μπάνιο μαζί; ναι!) κι αυτός ανταποκρίνεται. Χτες το απόγευμα ο Π μου ζήτησε να τον βγάλω μια φωτογραφία μαζί της, της το ζήτησα μετά εγώ και δέχτηκε και βγήκαν μαζί μια αριστουργηματική φωτογραφία, εξαιρετικά τρυφερή. Εκείνη γονάτισε δίπλα του, όπως πρέπει να κάνουμε με τα παιδιά, να κατεβαίνουμε στο ύψος τους, ήξερε εκείνη τι έκανε φυσικά. Τον φίλησε και την φίλησε κι εκείνος αυθόρμητα.
Αυτή λοιπόν η γυναίκα που χαμογελάει κι είναι γλυκιά και ήρεμη είναι η κεκτημένη στοργή, είναι η ασφάλεια της ιδιοκτήτριας. Στο δικό της ώμο έκλαψε όταν πέθανε ο αγαπημένος σύζυγος. Εκείνη την σήκωσε από το κρεβάτι της λύπης. Η μαμά της.
Το μόνο στοιχείο που μου έλειπε ήταν η σχέση με το εξωτερικό. Η ιδιοκτήτρια έχει ελαφρά προφορά, της ξεφεύγουν so και yes, υπέθεσα ότι είχαν ζήσει στις Η.Π.Α. Τελικά χτες παρατήρησα ένα ταμπελάκι που κρεμόταν από μία από τις ratan καρέκλες στο δωμάτιο. Vancouver.
Τρεις γενιές, μια αγαπημένη οικογένεια που προσπαθεί να νικήσει το σοκ του θανάτου και ελπίζω ότι στο τέλος θα νικήσει. Θα νικήσουν όλοι.

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Κίτρινα δάκρυα

- Έχετε τυπικό προφίλ ημικρανιακού ατόμου, μου είπε. Θα σας το επιβεβαιώσει η ειδικός.
- Πώς το καταλάβατε; ρώτησα τον οφθαλμίατρο.
Είστε τελειομανής, τα θέλετε όλα άψογα, φαίνεται αυτό επάνω σας, θέλετε να τους ικανοποιείτε όλους και αναλαμβάνετε περισσότερες ευθύνες από όσες σας αναλογούν.
Όσο με είχε απέναντι και μου έπαιρνε το ιατρικό προφίλ, του έπαιρνα κι εγώ σιωπηλή το δικό του.
Παντρεμένος, τρία παιδιά, η φωτογραφία δίπλα στο τηλέφωνο. Μεγάλος πιά, κάπου το έχει ρίξει, αλλά δεν είναι το ποτό, δεν πίνει παρά μόνο με παρέα. Ήρθε κοντά μου πολύ, περισσότερο από όσο θα έπρεπε, νομίζω για να με μυρίσει. Τον μύρισα κι εγώ υποχρεωτικά. Έντιμη μυρωδιά, ανδρική. Πολλή καλοσύνη, λίγες πικρίες.
Εγώ παρίστανα το καλό παιδί, σταυρωμένα χέρια, προσήλωση στην εξέταση.
Η μόνη στιγμή που τα έχασα ήταν όταν με ρώτησε αν διαβάζω πολύ και του είπα όχι. Όχι πια.
- Γιατί; Πείτε μου, με ενδιαφέρει.
Ήθελα να του πω την αλήθεια, ότι θέλω να ζω, δεν θέλω να διαβάζω, με απογοήτευσαν τα βιβλία, με έπνιξαν στο τέλος, γέμισαν το σπίτι μου και δεν παίρνω ανάσα.
- Δεν έχω χρόνο, του είπα.
- Μην ανησυχείτε για τα κίτρινα δάκρυα, το κολλύριο είναι.

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

A Mid Summer's Nightmare

Ο κόσμος ξυπνάει σιγά-σιγά και μαθαίνει τα νέα. Μετράμε πάλι. Με ενοχλεί η καταμέτρηση. 70, 73, 80. Από το 73 στο 80 είναι 7 άνθρωποι. Επτά ανάσες ρε γαμώτο. Σε κάποιους θα λείψουν αυτοί οι επτά άνθρωποι κι όλοι οι υπόλοιποι μαζί. 
Κάποιοι, αμέτρητοι, θα πεθάνουν μέσα τους μετά από αυτό. 

Είμαι τόσο μα τόσο κακή με τους αριθμούς. Με μπερδεύουν αφάνταστα. Απορώ με τον κόσμο που θεωρεί ότι παρέχουν σταθερό σημείο. Κανένα σταθερό σημείο δεν παρέχουν, ούτε μένουν ποτέ σταθεροί οι αριθμοί. Νομίζω ότι και η μελέτη των αστεριών αυτό διδάσκει: μετακινούνται διαρκώς οι τροχιές, οι γαλαξίες, οι δορυφόροι, ο άξονας των πλανητών. Τίποτα δεν στέκει, τίποτα δεν μετριέται με ακρίβεια. Πυρετός 37.9, όχι πυρετός 38.1. Μία κύστη, όχι τρεις κύστεις. Πάνω από το όριο, κάτω από το όριο. Σκατά, θα έπρεπε να μην υπάρχει όριο, και στην πραγματικότητα δεν υπάρχει όριο. Μας επιβάλλεται το όριο. 

Εμένα μου αρέσουν τα απεριόριστα. Σ'αγαπώ απεριόριστα. Δεν σ'αγαπώ με όριο [*αν μου πεις αυτό, θα πάψω να σ'αγαπώ, - αν δεν μου κάνεις αυτό (το χατήρι), θα πάψω να σ'αγαπώ]

Μετράω αντίστροφα για τις διακοπές, μετράω πόσες είναι οι διακοπές, μετράω πόσες μέρες θέλω μετά τις διακοπές για να φύγω, πόσες μέρες μετά από το μετά τις διακοπές για να φτάσω, πόσα μειλ δεν απαντώ γιατί στρουθοκαμηλίζω, πόσα λόγια δεν είπα. Πόσα ραντεβού πρέπει να κλείσω όταν γυρίσω. Εχτές με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος από τη Γερμανια κι έκλεισα μαζί του ραντεβού για τις 3 Οκτωβρίου. Ήθελα να του πω κάποια πικρία από το τηλέφωνο, αλλά γελούσε χαριτωμένα ο καημένος και τη γλύτωσε. 

Μετράω πόσα λεπτά θέλω στην Πατησίων από τη δουλειά μέχρι τον παιδικό (Δευτέρα 11 λεπτά, Τρίτη 19, Πέμπτη 14 λεπτά, αυτά θυμάμαι), πόσες σφήνες κάνω για να φτάσω ένα λεπτό νωρίτερα. Δεν αξίζει να τρακάρεις για να φτάσεις ένα λεπτό νωρίτερα, λέει ο Θ. Αξίζει να ρισκάρεις να τρακάρεις για να φτάσεις ένα λεπτό νωρίτερα, λέω εγώ. "Πάλι άργησε η μαμά μου" τον ακούω να λέει από μέσα. Δίκιο έχει. Άργησα πάρα πάρα πολύ. 

Υ.Γ. Σήμερα είναι η μέση του καλοκαιριού. Γιορτάζουν οι εραστές, οι τρελοί κι οι ποιητές. 

Lovers and madmen have such seething brains,
Such shaping fantasies, that apprehend
More than cool reason ever comprehends.
The lunatic, the lover, and the poet,
Are of imagination all compact. 

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Graeme

Ο Graeme ζει τώρα στην Καλιφόρνια. Αλληλογραφούμε από το 1987. Τότε ζούσε στο Λονδίνο με τους γονείς του. Έφηβος, ένα χρόνο μεγαλύτερός μου. Είχε βάλει μια αγγελία στο Football Monthly κι εγώ απάντησα.
Τα πρώτα χρόνια μιλάγαμε μόνο για τη Liverpool και το αγγλικό πρωτάθλημα γενικώς, δεν ήθελε να λέμε τίποτα άλλο, όποτε δοκίμαζα να αλλάξω θέμα αντιστεκόταν. Κι όπως κάνω συνήθως με τα αγόρια, εγώ πήγαινα με τα νερά του.
Φυσικά με τα χρόνια αναπόφευκτα είπαμε κι άλλα.
Κάποια στιγμή παντρεύτηκε μια τρελή Δανέζα που του κατέστρεψε τη ζωή: εγκατέλειψε το σπίτι του στο Λονδίνο και τη δουλειά του στα αγγλικά ταχυδρομεία γιατί αυτή δεν άντεχε το Λονδίνο (αυτό και μόνο έλεγε πολλά, τη μίσησα), μετακόμισαν στη Δανία, αυτή μετά τον έδιωξε, κράτησε το σπίτι τους εκεί, αυτός γύρισε και μετά δεν έβρισκε δουλειά. Γενικώς έπαθε μεγάλο σοκ τότε. Τεράστιο.
Λίγα χρόνια μετά γνώρισε από το ίντερνετ μια Αμερικάνα, η οποία ήρθε στο Λονδίνο, τον γνώρισε από κοντά, τον πήρε στην Αμερική και παντρεύτηκαν. Fast track. Έχουν ένα αγοράκι, τον Aidan. Ζουν με την οικογένειά της εκεί, στο ίδιο σπίτι, αυτός φρικάρει αλλά κάνει υπομονή. Τον βλέπω να γερνάει πριν την ώρα του στις φωτογραφίες. Δίπλα του θα φαινόμουν σαν μαλακισμένη έφηβη κόρη που τη σπάει στον μπαμπά της.
Δεν συναντηθήκαμε ποτέ. Όταν πήγα εγώ στο Λονδίνο κάποια στιγμή (1995 νομίζω) κι έμεινα πολλές μέρες, εκείνος δεν μπόρεσε να με συναντήσει προφασιζόμενος διάφορες δικαιολογίες. Μιλήσαμε μόνο για λίγο στο τηλέφωνο, αλλά δυσκολευόμουν να καταλάβω τι έλεγε λόγω της προφοράς του και γενικώς υπήρχε, θυμάμαι, αμηχανία. Έκτοτε μου έγραφε κατά καιρούς πόσο το μετάνιωνε που δεν βρεθήκαμε. Τι σημασία είχε, καμία. Δεν του κράτησα ποτέ κακία, αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν πήγα στην Καλιφόρνια πέρυσι δεν επιδίωξα να τον δω. Δεν ήταν κι εύκολο άλλωστε.
Αλληλογραφούμε πια σποραδικά στο facebook.
Απόψε μου είπε ότι είναι πάλι χωρίς δουλειά κι ότι τον πιάνουν κρίσεις πανικού.
Απόψε του είπα ότι κι εγώ που έχω δουλειά έχω κρίσεις πανικού. Μπορεί να είναι χαρακτηριστικό της ηλικίας μας.
Απόψε του είπα ότι έχω όλα τα γράμματά του.
Σοκαρίστηκε.
Πρότεινα να του τα στείλω να τα έχει ο γιός του.
Εκείνος δεν έχει τα δικά μου γράμματα, αλλά θυμάται πόση εντύπωση έκανε στη μαμά του ο γραφικός μου χαρακτήρας και τα αγγλικά μου.
Mom always used to say your writing was the neatest she's ever seen and didn't believe you was from Greece as your English was excellent
Ευτυχώς. Δεν με ενδιαφέρει να μείνει τίποτα από μένα, πολύ περισσότερο οι καταγραφές εκείνων των χρόνων. - Ψέμματα: θα ήθελα να τις διαβάσω μια φορά ακόμα κι έπειτα δεν θα με ένοιαζε να μείνουν, ας καταστρέφονταν.
Απόψε μου είπε οτι ακόμα μετανιώνει που δεν συναντηθήκαμε ποτέ.
Απόψε του είπα ότι θα τον βάλω στη λίστα μου, στη Λίστα των Πραγμάτων που Θέλω να Κάνω Πριν Πεθάνω.
Ας συναντηθούμε πριν πεθάνουμε, του είπα.




Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

O άγριος ακτινολόγος

Ήταν ψηλός, μελαχρινός, με μούσι, πολύ νέος. 
Με κοιτούσε και βαριόταν. Σίγουρα σκεφτόταν το κορίτσι του. 
Άλλωστε εκείνος ήθελε ένα πολύ συγκεκριμένο πράγμα από μένα. 

Εγώ είχα το πρόβλημα. Εγώ ήθελα περισσότερα, αλλά ντρεπόμουν να τα ζητήσω. Κλασικά. 

Ήθελα να μου μιλάει συνέχεια όσο το κάναμε και να με πάρει στο τέλος αγκαλιά. Ή και στην αρχή. 
Αλλά ντράπηκα να το πω στον ξένο άνθρωπο. Κλασικά. 

Δεν θέλω να ζητάω τίποτα. Θέλω να μου τα προσφέρουν, γιατί είμαι εγωίστρια.


Μου είπε να ξαπλώσω, μισογδύθηκα. 


Ήταν λίγο απότομος, ίδιον της ηλικίας του προφανώς. 


Μέσα σε πέντε λεπτά φρίκαρα. Του είπα ότι ήθελα να φύγω, να ανοίξω την πόρτα και να φύγω. 

Με έπιασε κρίση πανικού, φρίκαρα. Αλλά δεν ήθελα να κάνω υστερία, έχω και το σύνδρομο της Κυρίας πανάθεμά με. 

Παρακαλώ θα ήθελα να σταματήσουμε. Έχω πάθει κρίση πανικού. Σταμάτα τώρα, αυτή τη στιγμή, θέλω να φύγω.


Πάρε μια ανάσα, μου είπε. Μπορείς να το κάνεις. 


Μπορείς να μου μιλάς όλη την ώρα; Να ακούω τη φωνή σου σε όλη τη διάρκεια;


Όχι, μου είπε. Δεν γίνεται. 


Παραείσαι άγριος, του είπα. 


Και μετά μου είπε το μυστικό. Τι χαζός, δεν μου το είπε από την αρχή. 


Κλείσε τα μάτια σου, μου είπε. Και τα έκλεισα. 


Στην αρχή σκεφτόμουν ότι είμαι στη θάλασσα. 

Μετά άρχισα να μετράω. 
Μέτρησα τους ανθρώπους που με αγαπούν. 
Στην αρχή μου φάνηκαν λίγοι, αλλά είναι πολλοί, πάρα πολλοί, αναλογικά. 
Είμαι αχάριστη. Θέλω όλοι να με λατρεύουν, να είναι ερωτευμένοι μαζί μου. 
Είμαι εγωίστρια. 
Δεν σκεφτόμουν τον Π καθόλου. Τον είχα μπλοκάρει επίτηδες. Ούτε τη μαμά μου. Δεν ήθελα να κλάψω. 

Και μετά άρχισα να μετράω. 

Και μετά άρχισα να θυμάμαι. 
Προσπαθούσα να σκεφτώ ευτυχίες. 
Σοκαρίστηκα από το πόσα έχω ξεχάσει, πόσα λίγα θυμάμαι, ήθελα να έχω πιο πολλές πρόσφατες. 
Θυμήθηκα ένα ωραίο φιλί. 

Σκέφτηκα την πιο πρόσφατη στιγμή ευτυχίας: χτες το βράδυ, την ώρα της συναυλίας: στην αγκαλιά των φίλων μου, φύσηξε σε μια στιγμή ένα ωραίο αεράκι και σήκωσα τα μάτια και είδα μισό μικρό φεγγάρι. 


Μέτρησα μέχρι το 590. 


Εκείνος μου μιλούσε κατά διαστήματα και στο τέλος με καθοδήγησε για να τελειώσουμε. 

Βαθιά ανάσα. Κράτα την ανάσα σου μου έλεγε στο αυτί. 

Όταν τελείωσε μου είπε, είδες δεν είμαι και τόσο άγριος. 


Ναι, συγγνώμη. 

Συγγνώμη κι ευχαριστώ. Κλασικά. 

***Σήμερα έκανα μαγνητική τομογραφία κι ο ακτινολόγος μου ήταν εν τέλει μάλλον υπομονετικός άνθρωπος. 

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2016

Έξι φώτα μες στη νύχτα

Δε φαίνεται τώρα που είναι μέρα, αλλά όλη τη νύχτα απέναντι στην Πάρνηθα έλαμπε ο φάρος μου. Τα έξι φώτα του Μον Παρνες. Όπου κι αν είμαι και τα βλέπω, μου λένε προς τα που είναι το σπίτι μου. Προς τα που να κατευθυνθω για να βρω το δρόμο να γυρίσω.

***
Το πάρκινγκ του Ιασώ είναι ένας μικρόκοσμος της νεοελληνικής κοινωνίας. Καγκουρό που γκαζωνουν ανάμεσα στους πεζούς, τύπισσες που πανε ανάποδα γιατί ποτέ τους δεν παρατήρησαν οτι πρέπει να κάθονται δεξιά, αισιόδοξοι γέροι και γεροντοτεκνα, κορίτσια με καυτά σορτς και κορίτσια που περπατάνε καμαρωτα σαν φρεγάτες. Έγκυες που αισθάνονται σπουδαίες αυτοδικαίως.

Μου αρέσει να παρατηρώ το βλέμμα των αντρών που κουβαλάνε δώρα και μπαλόνια από το μαιευτήριο απέναντι. Απορροφημένοι στις σκέψεις τους, ρίχνουν κλεφτές ματιές γύρω, αναλογίζονται πόσο θα αλλάξει η ζωή τους. Φυσικά δεν έχουν ιδέα. Οταν αναπόφευκτα πέφτει το βλέμμα τους σε κανένα όμορφο κορίτσι (θα έχουν καιρό να κάνουν οικιακό σεξ), το μαζεύουν μόνοι τους ενοχικά, γιατί θυμούνται την ταλαιπωρημένη λεχώνα. Μου αρέσει να αναζητώ και να πιάνω αυτή τη στιγμή.

***
Απόψε είναι το πάρτυ γενεθλίων της Λυδίας κι ο Π. δεν θα είναι εκεί. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι γίνεται μόλις λίγα μέτρα από εδώ, είχαμε πάρει ένα ωραίο δώρο, κλπ. Ευτυχώς είναι σε μια ηλικία που η αποτυχημένη συνάντηση με το υποκείμενο του πόθου δεν τον πληγώνει.

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

20 χιλιόμετρα

Θα μπορούσα να καταφύγω στην εύκολη λύση και να κάνω μια παρομοίωση ανάμεσα στο στατικό ποδήλατο και τη ζωή (τρέχεις, τρέχεις, κουράζεσαι κι όλο στο ίδιο σημείο μένεις, σαν φουκαριάρικο χάμστερ στον τροχό του). 


Αλλά προτιμώ να σκέφτομαι πόσο μακριά θα έφτανα με τα 20 χιλιόμετρα που διάνυσα απόψε μέσα στη νύχτα. Όχι αρκετά μακριά, αλλά πάντως κάπου αλλού, όχι εδώ. 

Θα ξεπέζευα από το ποδήλατό μου και θα έμπαινα σε ένα παλιό αναψυκτήριο στη μέση του πουθενά.
Θα ήμουνα ιδρωμένη γι'αυτό θα παράγγελνα μια μπύρα (τι μπύρα; δεν έχω ιδέα) και θα την έπινα από το μπουκάλι γιατί θα σιχαινόμουνα να την πιώ από το βρώμικο ποτήρι. 
Θα ακουγόταν Βοσκόπουλος από ένα παλιό στέρεο - "Λάθος δρόμο πήραμε καρδιά, ρίξαμε ανάποδη ζαριά". 
Στην τηλεόραση θα είχε δελτίο ειδήσεων. Χωρίς ήχο. Θα έδειχνε μια διαρροή σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο σε μια γειτονική χώρα. Κάτι μακρινό, αλλά που σε αφορά. 

Θα τελείωνα τη μπύρα μου με το ζόρι, όπως κάνω συνήθως. 
Θα πλήρωνα και θα έβγαινα στο δρόμο και θα κρύωνα. 
Θα ανέβαινα στο ποδήλατο να γυρίσω πίσω μέσα στη νύχτα. Αλλά θα ήμουν τόσο κουρασμένη που δεν θα είχα κουράγιο να κουνήσω τα πόδια μου. 

Θα καθόμουν απελπισμένη στο πεζοδρόμιο με τα πόδια μέσα στο ρείθρο και το ρείθρο θα είχε νερά. 
Γιατί έτσι. Θα είχε νερά. 

Θα κοίταζα στην Εθνική τα αυτοκίνητα να τρέχουν το ένα πίσω από το άλλο με φόρα προς τα μπρος, σαν βέλη. 

Μπορεί όμως όλα αυτά να τα γράφω γιατί δεν ξέρω να κάνω αληθινό ποδήλατο. Και γιατί ποτέ δεν υπολογίζω την επιστροφή.