Η Γλυκερία Μπασδέκη, ποιήτρια και ανασκαφέας που ειδικεύεται στα ευρήματα της δεκαετίας του '70 και του '80, με μεταφέρει με αυτό το ποστ, χωρίς να θέλω, σε μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή του προσωπικού μου χωροχρόνου. Είναι Σεπτέμβριος, η τελευταία φορά που θα φορέσουμε ποδιές, θα πάω στην Έκτη Δημοτικού, η μαμά μου με παίρνει από τον Πειραιά και με πηγαίνει στο Μινιόν. Αγοράζουμε την ωραιότερη ποδιά του κόσμου όλου, σχεδιασμένη από τον Γιάννη Τσεκλένη: είχε λευκό γιακά τύπου Μάο και δεν κούμπωνε με κουμπιά, αλλά με ένα συνεχόμενο φερμουάρ που ξεκινούσε ίσιο από κάτω και κάπου στον κορμό καμπύλωνε και κατέληγε στον έναν ώμο - όλη την υπόλοιπη χρονιά αισθανόμουν τουλάχιστον αεροσυνοδός.
Το μικρό και το μεγάλο
μια ανοιξιάτικη αυγή
πιάστηκαν από το χέρι
να γυρίσουνε τη γη
Μπρος να πάνε κάνει ζέστη..
"έχει ζέστη, έχει ζέστη" με κοιτάει και χαμογελάει μέχρι τα αυτιά, τα μάτια του κλείνουν λίγο και γέρνει λίγο με νάζι το κεφάλι του. Η πρώτη του πρόταση, θρίαμβος της επικαιρότητας.
[βαρετό χαρακτικό από σημειώσεις του Θ.
εξαιρετικά βελτιωμένο με λίγες κομβικές επεμβάσεις]
Διάβασα φέτος το καλοκαίρι την Ιστορία του Τομ Τζόουνς, ενός Έκθετου, του Henry Fielding. Γραμμένο το 1749, κι όμως ήταν σοκαριστικά μοντέρνα γραμμένο, ειδικά στα κεφάλαια που ο συγγραφέας απευθύνεται ευθέως στον αναγνώστη. Το βρήκα εξαιρετικό. Έφτασα σ'αυτό από ένα άλλο βιβλίο, μ'αρέσει να το κάνω αυτό. Διάβαζα πριν το Λίγο από το Αίμα σου της Σώτης Τριανταφύλλου, που από χρόνια μου είχε συστήσει η Δέσποινα να διαβάσω (μα τί ωραίος ειρμός: Δέσποινα-Τριανταφύλλου-Fielding). Λοιπόν το αγαπημένο βιβλίο ενός από τους ήρωες στο Λίγο από το Αίμα σου είναι ο Τομ Τζόουνς. Εκεί η Τριανταφύλλου κάνει μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση: ότι μοιάζουμε λίγοι οι άνθρωποι με το αγαπημένο μας βιβλίο. Προσπαθούσα να σκεφτώ αν έχει δίκιο. Εμένα το αγαπημένο μου βιβλίο ήταν για πολλά χρόνια το Μυστηριώδες Νησί του Βερν, αργότερα αγάπησα πολύ την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Μπορεί να είμαστε και δυό-τρία βιβλία αγαπημένα, ποιός ξέρει; Πώς αποφασίζεις όμως πoιό είναι το πιο αγαπημένο σου βιβλίο; Μάλλον από τη συχνότητα των αναφορών που κάνεις σε αυτό πολλά χρόνια από τότε που το έχεις τελειώσει.
Ο Π. με διδάσκει διαρκώς ή επιβεβαιώνει πράγματα που έχω διαβάσει αλλά δεν πίστευα. Επιβεβαιώνω λοιπόν: ο άνθρωπος πρώτα τραγούδησε κι έπειτα μίλησε, πιθανότατα μια ομιλία με επαναλαμβανόμενους ρυθμικούς ήχους. Ο Π. είναι σε αυτή την περίεργη μετεχμιακή φάση που λέει λιγοστές λέξεις, αλλά τραγουδάει πολλά τραγούδια. Το βρίσκω θαυμάσιο.
[απόπειρα ψευδογραφής και μια καρδιά, τυχαία σχηματισμένη]
Κλείνει ένας χρόνος από τότε που χάθηκε η μαμά μου.Πρέπει να ολοκληρώσω τις περιττές και οδυνηρές τελετουργίες και μετά να βρω τη δύναμη να χαρίσω τα πράγματά της. Όσο παρανοϊκό κι αν ακούγεται, δεν ντρέπομαι να πω ότι κάπου μέσα μου πίστευα ότι υπήρχε ένα απειροελάχιστα μικρό ποσοστό να γυρνούσε κάποτε και να τα χρησιμοποιούσε πάλι. Φανταζόμουνα την εικόνα: θα χαιρόταν που ήξερα ότι θα έρθει και όλα θα ήταν πάλι καλά. Ίσως φταίει που βλέπουμε πια οι άνθρωποι πολύ κινηματογράφο, διαβάζουμε επιστημονική φαντασία και ελπίζουμε ότι όλα είναι πιθανά.
*****
Την ανάρτηση εικονογραφούν οι ζωγραφιές του Π.
